Κυκλοφορεί το νέο Έναυσμα, τεύχος 41.

Ληγμένα τρόφιμα και Φράιμπανκ 100 χρόνια μετά (ένα επίκαιρο κείμενο του Λένιν)

αντιγράφουμε από antigeitonies
Όταν πρωτοειπώθηκε, πριν κανένα χρόνο, ότι τα σούπερ μάρκετ θα πουλάνε ληγμένα τρόφιμα "ελεγμένα" για την ασφάλειά τους βρήκαμε αυτό το κείμενο του Λένιν που αναφερόταν σε ένα παρόμοιο ζήτημα ακριβώς πριν 100 χρόνια, τον Ιούνιο του 1913. Αντί όποιου άλλου σχολίου το αναδημοσιεύουμε και τώρα με αφορμή το ...χαρμόσυνο νέο ότι από πρώτη Σεπτέμβρη θα εφαρμοστεί αυτό το ...φιλολαϊκό μέτρο! 

Τι εντυπωσιακό Νέο! Ποια ζωτική ανάγκη των εργατών βρίσκει την ικανοποίησή της! Φτηνό κρέας για το Λαό - που; τι; πως;

Του Βλαδίμηρου Ίλιτς Λένιν

Στα δημοτικά σφαγεία της Μόσχας άνοιξε ένα "φράιμπανκ", δηλαδή ένα μαγαζί για την πώληση φτηνού, ακίνδυνου, σχετικά κατάλληλου κρέατος. Αυτά έγραψε η "Ρούσκογε Σλόβο".
Φτηνό κρέας, πάει καλά. Τί σημαίνει όμως αυτό το "ακίνδυνο", το "σχετικά κατάλληλο" (επομένως, μπορεί να πει κανείς: "σχετικά ακατάλληλο!") κρέας;

Να τι σημαίνει:

Όταν το ζώο πηγαίνει για πώληση, το εξετάζει η κτηνιατρική υπηρεσία. Το άρρωστο ζώο ξεσκαρτάρεται. Δεν επιτρέπεται το σφάξιμό του, επειδή με την χρησιμοποίησή του για τροφή υπάρχει κίνδυνος να κολλήσουν οι άνθρωποι διάφορες αρρώστιες. Πάρα πολύ συχνά ξεσκαρτάρονται τα φυματικά ζώα (τα χτικιασμένα), και τα ζώα που έχουν παράσιτα. Από τον συνολικό αριθμό των 450.000 ζώων που περνούν από τα σφαγεία της Μόσχας ξεσκαρτάρονται σαν ύποπτα κάπου 30.000.

Έτσι λοιπόν, αυτά τα ζώα, που είναι ύποπτα για παράσιτα και φυματίωση, τα καθιστούν ακίνδυνα, βράζοντάς τα επί τρεις ώρες περίπου σε ειδικό κλίβανο κάτω από την επίβλεψη του κτηνίατρου. Τα παράσιτα και τα μικρόβια της φυματίωσης εξοντώνονται με το βράσιμο. Ίσως, λοιπόν, όλα, ή σχεδόν όλα, να εξοντώνονται εντελώς ή να εξοντώνονται σχεδόν εντελώς! Κι έτσι έχουμε ένα ακίνδυνο, βρασμένο και φτηνό κρέας.

"Για να πεθάνεις από αυτό - λέει ο λαός, σύμφωνα με το σχόλιο της "Ρούσκογε Σλόβο" - φυσικά δεν πεθαίνεις, αλλά μπορείς ωστόσο ν΄αρπάξεις χτικιό ή να χαλάσεις το στομάχι σου, γιατί το ζώο, όπως ξέρουμε, ήταν άρρωστο".

Οι αγοραστές είναι πάρα πολλοί. Ακόμα κι΄από την Μόσχα έρχονται εργάτες. Οι ουρές περιμένουν ώρες ολόκληρες. Στην πρωινή ουρά οι πιο πολλοί είναι γυναίκες-νοικοκυρές, στην απογευματινή εργάτες, κυρίως οικοδόμοι.

Το βρασμένο, ακίνδυνο κρέας, από το οποίο δεν πεθαίνεις, αλλά χαλάς το στομάχι σου, είναι ακριβώς για το λαό. Το πραγματικό κρέας δεν είναι για την τσέπη του λαού.

Λένε ότι όσο πιο προσεκτική είναι η κτηνιατρική υπηρεσία, τόσο περισσότερα κρέατα ξεσκαρτάρονται.

"Έτσι", - συμπεραίνει η "Ρούσκογε Σλόβο" - ο πληθυσμός ενδιαφέρεται από δύο πλευρές για την προσεκτική επίβλεψη: οι μεσαίες τάξεις ενδιαφέρονται να φτάνει από τα σφαγεία στην αγορά υγιεινό κρέας, η φτωχολογιά να ξεσκαρτάρονται όσο το δυνατό περισσότερα ζώα, και το "φράιμπανκ" να έχει αρκετό κρέας".

Να σε ποιά πολιτισμένη και φιλάνθρωπη εποχή ζούμε: μάθαμε να κινούμε το ενδιαφέρον του κόσμου "από δυο πλευρές". Και πόση "ελευθερία" για το φτηνό κρέας! Γιατί "φράιμπανκ" στα γερμανικά σημαίνει "ελεύθερο μαγαζί".

Πολιτισμός, ελευθερία, φτήνια προιόντων, αναζωογόνηση του εμπορίου, όλα για το λαό! Μόλις δείτε την αγγελία: "εταιρία λαικών διαμερισμάτων" θα ξέρετε ότι το υπόγειο, ή η σοφίτα, θα είναι φτηνά και κάτω από ιατρική εποπτεία: για να πεθάνεις, φυσικά δεν θα πεθάνεις, αλλά από φυματίωση θα αρρωστήσεις.

Μόλις δείτε την επιγραφή: "λαϊκό εστιατόριο", μπείτε μέσα άφοβα. Θα έχει φτηνό, βρασμένο κρέας, που πέρασε με έλεγχο από το σφαγείο, και κρέας που πέρασε χωρίς έλεγχο από το σφαγείο. Μόλις δείτε την επιγραφή: "λαϊκή βιβλιοθήκη", μπορείτε να πανηγυρίζετε. Θα βρείτε εκεί φτηνή, ή και δωρεάν μπροσούρα, που εκδόθηκε από την "Ένωση του Ρώσικου Λαού" [1] ή από την πανρώσικη λέσχη των εθνικιστών, κάτω από την ιατρική εποπτεία της πνευματικής λογοκρισίας.

Λένε πως γρήγορα θ΄ανοίξουν "φράιμπανκ" για "λαϊκό" ψωμί... από χόρτο, ακίνδυνο, βρασμένο, κατασκευασμένο κάτω από κτηνιατρική- συγγνώμη, από ιατρική εποπτεία ήθελα να πω.

Πολιτισμός, ελευθερία, φτήνια προϊόντων  όλα για το λαό! Και ο πληθυσμός θα αρχίσει όλο και περισσότερο να ενδιαφέρεται από δυο πλευρές: οι πλούσιοι να είναι το κρέας τους υγιεινό και η φτωχολογιά να έχει το "φράιμπανκ" με το σχετικά-κατάλληλο κρέας.


Σημείωση

1. "Ένωση του Ρώσικου Λαού": αντιδραστική οργάνωση των άκρων μοναρχικών. Το σύνθημά της ήταν "ορθοδοξία, απολυταρχία, λαικότητα". Κύριες πρακτικές της ήταν η διοργάνωση πογκρόμ και οι πολιτικές δολοφονίες.


Το παραπάνω άρθρο γράφτηκε από τον Λένιν στις 8 Ιούνη του 1913 και δημοσιεύτηκε μια εβδομάδα μετά στην "Πράβντα", με την υπογραφή "Β."

πηγή: Red NoteBook μεσω antigeitonies

Έναυσμα #39

κυκλοφορεί...

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 Άρθρο - κριτική πάνω στην άποψη περί επιχειρηματικού πανεπιστημίου

1

2

3

4

5

6

ΓΝΩΣΗ-ΜΟΡΦΩΣΗ-Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

Άρθρο παλιότερου εναύσματος για το ζήτημα της γνώσης

Άβαταρ και Πράσινο Κυνήγι

το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο Έναυσμα #33 και αναδημοσιεύεται σήμερα με αφορμή την πρόσφατη εκδήλωση στο "Εκτός των τειχών"

Στο μέλλον, οι φυσικές πηγές της Γης έχουν εξαντληθεί και οι άνθρωποι αναζητούν διέξοδο στο διάστημα. Στο μακρινό πλανήτη Πανδώρα, υπάρχουν κοιτάσματα ενός πανάκριβου ορυκτού, που γίνεται στόχος της αποστολής μιας πολυεθνικής που θέλει να το εκμεταλλευτεί. Όμως ακριβώς πάνω από τα κοιτάσματα κατοικούν μπλε μεγαλόσωμα ανθρωποειδή, η ιθαγενής φυλή Naa’vi που ζει σε απόλυτη αρμονία και αλληλεξάρτηση με τη φύση, σαν ένας ενιαίος οργανισμός. Τη φυλή αυτή μελέτησαν οι γήινοι επιστήμονες και ανέπτυξαν μια τεχνολογία όπου ανθρώπινο και εξωγήινο DNA συνδυάζονται και προκύπτει το Άβαταρ, το εξωγήινο σώμα του ανθρώπου, που μέσω μιας διαδικασίας μεταφοράς συνείδησης μπορεί να το χειρίζεται σαν δικό του. Ο βετεράνος πεζοναύτης Jake Sully καλείται να πάρει τη θέση του νεκρού δίδυμου αδερφού του, και χρησιμοποιώντας το Άβατάρ του – αφού μοιράζονταν το ίδιο DNA – να έρθει σε επαφή με τη φυλή, να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και να τους πείσει να μεταφέρουν τον οικισμό τους σε άλλη περιοχή του πλανήτη ώστε να αρχίσει η εξόρυξη ειρηνικά. Όμως, φυσικά, η διαδικασία αυτή είναι χρονοβόρα, οι ιθαγενείς δύσπιστοι και η εταιρία βιάζεται να ξεκινήσει έχοντας στο μέρος της και τα στελέχη της στρατιωτικής αποστολής που τη συνοδεύει. Έτσι, ξεκινά απροειδοποίητα πυρ κατά του οικισμού. Ο Jake στο μεταξύ, συνδέεται ερωτικά με την κόρη του αρχηγού, και βοηθάει στην υπεράσπιση των Naa’vi από την επίθεση. Στο τέλος η γήινοι αποχωρούν έχοντας υποστεί ήττα και ο Jake παραμένει στον πλανήτη, ως μέλος πλέον της φυλής που πρέπει να επουλώσει τις πληγές που άφησε ο πόλεμος στη φύση.

«Έβαλα σε αυτή την ταινία όλα όσα πάντα ήθελα να δω στη ζωή μου» Τζ. Κάμερον

Και όντως, έχει τα πάντα. Μάχες στο διάστημα (star wars), βιοτεχνολογία, εξωγήινους, δράκους, μαγεία, παράξενους κόσμους ουτοπικούς, έναν ασύμβατο έρωτα a la Pocahontas, αιμοδιψείς στρατιωτικούς, παραδόπιστους καπιταλιστές, αλτρουισμό και αυτοθυσία. Και όλα αυτά σε τρεις διαστάσεις!

Το Άβαταρ παρουσιαζόταν ως η απόλυτη κινηματογραφική εμπειρία. Σε τρισδιάστατη προβολή ήταν μια εμπειρία πρωτόγνωρη – καθώς όλες οι προηγούμενες απόπειρες 3D ταινιών ήταν απογοητευτικές – και ίσως συναρπαστική. Άλλωστε τα όσκαρ που κέρδισε τελικώς ήταν αυτά της καλλιτεχνικής διεύθυνσης, οπτικών εφέ και φωτογραφίας. Όμως ακόμη και η εξεζητημένη τεχνολογία δεν μπόρεσε να καλύψει το κενό που δημιουργούν το αδύναμο σενάριο, τα διαδοχικά κλισέ, η φλυαρία σε αρκετά σημεία κατά τη σχεδόν 3ωρη διάρκεια, που ήταν πιο έντονα για όσους είδαν την ταινία σε δύο διαστάσεις.

Αμέσως μετά το αίσιο τέλος, γεννούνται αβίαστα ερωτήματα. Ποιό είναι το νόημα της ταινίας; Θα εγκατέλειπαν οι γήινοι τόσο εύκολα μια πηγή αμύθητου κέρδους ή θα επανέλθουν σε ένα σήκουελ δριμύτεροι; Τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε η «μαγεία» του εξωγήινου οικοσυστήματος; Και τι αν ο Jake εκτελουσε τις εντολές; Είναι μια ταινία για την οικολογική καταστροφή;

Πολλοί σύγκριναν τον πόλεμο στην Πανδώρα με τον πόλεμο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, δίνοντάς της ένα αντιπολεμικό χαρακτήρα. Ο Κάμερον ποτέ δεν έκρυψε τον ουμανισμό και τη συμπάθειά του προς τους καταπιεσμένους. Στον Τιτανικό, με τους φτωχούς παστωμένους στα έγκατα του πλοίου από τη μια και με τις ανέσεις των αστών από την άλλη, μια νεαρή της υψηλής κοινωνίας και ένα εργατόπαιδο, ερωτεύονται με φόντο την τραγική βύθιση του πλοίου, μαζί με του οποίου το τέλος έρχεται και το τέλος του έρωτά τους. Εδώ όμως δεν υπάρχουν χαμένοι έρωτες, αλλά ένα οικοσύστημα που πρέπει να ξαναχτιστεί και μια φυλή ξεριζωμένη αλλά και νικήτρια. Για πόσο όμως; Μπορεί να αντιστάθηκαν και να κέρδισαν τη μάχη, ο εχθρός όμως αργά ή γρήγορα θα επανέλθει και πολύ πιθανό να κερδίσει τον πόλεμο.

Αν κάτι ξεχωριστό βγαίνει από το Άβαταρ, δεν είναι η κραυγή για την οικολογική καταστροφή, ούτε το αντιπολεμικό μήνυμα. Αλλά ότι αν οι ιμπεριαλιστές βάλουν ένα στόχο, δεν υπολογίζουν καμιά ζωή, καμιά οικολογική καταστροφή. Πόσο μάλλον στον πραγματικό κόσμο, που δεν κερδίζεται ένας πόλεμος από έναν άνθρωπο και δεν υπάρχει η μαγεία για να γείρει η ζυγαριά προς τους «καλούς» την έσχατη στιγμή.

Στον πλανήτη Γη, στην όχι και τόσο παραμυθένια Ινδία, διαδραματίζεται ένα άλλο Άβαταρ. Οι νότιοι λόφοι της ινδικής πολιτείας Ορίσσα, που κατοικούνται από τη φυλή Dongria Kondh, πωλήθηκαν σε μεταλλευτικές επιχειρήσεις που σχεδιάζουν να εκμεταλλευτούν τα τεράστια αποθέματα βωξίτη που έχουν, αξίας τουλάχιστον 4 τρισ. δολαρίων. Σε αντίδραση σε αυτό το πρόγραμμα, ξέσπασε μια οπλισμένη εξέγερση από τους μαοϊκούς αντάρτες, γνωστοί με το όνομα Ναξαλίτες. Δεν καβαλούν δράκους ούτε περιμένουν τον εχθρό να αυτομολήσει και να τους σώσει. Όπως γράφει η Αρουντάτι Ρόι, «Ο αγώνας τους για μια πιο αξιοπρεπή ζωή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα μαοϊκά στελέχη που έχουν ζήσει, έχουν εργαστεί και έχουν παλέψει στο πλευρό τους για δεκαετίες. Εάν οι άνθρωποι αυτής της φυλής έχουν πάρει τα όπλα, αυτό έγινε επειδή η κυβέρνηση, που δεν τους έχει δώσει τίποτα άλλο παρά μόνο βία και παραμέληση, θέλει τώρα να τους αρπάξει το τελευταίο πράγμα που τους έχει απομείνει, τη γη τους. Πιστεύουν ότι εάν δεν παλέψουν για τη γη τους, θα αφανιστούν. Οι κουρελιασμένοι, υποσιτισμένοι στρατιώτες , πολλοί από τους οποίους δεν έχουν δει ποτέ ένα τραίνο ή ένα λεωφορείο ή έστω μια μικρή πόλη, παλεύουν μόνο για την επιβίωση.»

Όμως αντί για τη συμπαράσταση της κοινής γνώμης, ο αγώνας τους είτε θάβεται από τα διεθνή ΜΜΕ είτε κατασυκοφαντείται: «εξτρεμιστική αντίσταση στην πρόοδο», «κόκκινη τρομοκρατία» που για την καταπολέμησή της έχει εξαπολύσει η Ινδική κυβέρνηση την επιχείρηση «Πράσινο Κυνήγι»

Συμπερασματικά, το Άβαταρ φτιάχτηκε για να συγκινήσει τα φιλειρηνικά, ανθρωπιστικά γούστα μιας κοινωνίας που καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Που μπορεί να συμπάσχει με τους ιθαγενείς της Πανδώρα αλλά όχι και της Ινδίας. Αντίθετα, όποιος αντιστέκεται στην «πρόοδο» και παίρνει τα όπλα για την επιβίωση αξίζει την απόρριψη και την εξόντωση.

ΕΝΑΥΣΜΑ ΤΕΥΧΟΣ #36

Έναυσμα τεύχος #35

Νόμπελ Ειρήνης 2010 – Κίνα Ο σύντροφος Ζάο και ο κύριος Λιου

Από τον Αθέατο Κόσμο

Ο Ζάο Ντογκμίν είχε όλες τις προδιαγραφές, ώστε να γίνει ένα επιφανές στέλεχος της σύγχρονης κινέζικης ελίτ. Ο πατέρας του, μέλος του κόμματος εδώ και εξήντα χρόνια, φρόντισε να τον σπουδάσει δικηγόρο και ο ίδιος μπήκε από νεαρός στις τάξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, φοιτώντας στην κομματική σχολή της περιοχής του. Η ζωή όμως τα έφερε διαφορετικά, με εκείνο τον τρόπο που μόνο αυτή ξέρει το πώς και το γιατί. Για χρόνια άμισθος εθελοντής, νομικός υπερασπιστής εργατών και συνδικάτων στην επαρχία Shaanxi, προσπαθούσε να βοηθήσει τους ανίσχυρους να πάρουν σύνταξη, να διεκδικήσουν αποζημιώσεις και παροχές και να αντιμετωπίσουν τις σκληρές αποφάσεις των διευθυντών των εργοστασίων. Παράλληλα έγινε η ψυχή, της Ομάδας Μελέτης της σκέψης του Μάο-Τσετούγκ στην Ξιάν, την πρωτεύουσα της επαρχίας. Αυτά μέχρι την άνοιξη του 2009, όταν σε συνεργασία με εκατοντάδες πρωτοπόρους εργάτες στο Shaanxi, συμμετείχε ενεργά στην δημιουργία μιας επιτροπής για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Ο Ζάο ανέλαβε την νομική υποστήριξη και την συγγραφή των καταγγελιών προς τις κομματικές και κρατικές αρχές, ενέργειες που θα ήταν περιττές αν το επίσημο συνδικάτο έκανε σωστά την δουλειά του. Τον Ιούνιο του 2009, συνέταξε μια καταγγελία για λογαριασμό 160 εργατών από 10 επιχειρήσεις με θέμα τις παράνομες απολύσεις και την ιδιωτικοποίηση έναντι πινακίου φακής τριών εστιατορίων του κρατικού οργανισμού τουρισμού του Shaanxi και στις αρχές του Αυγούστου έστειλε μια επιστολή προς την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚ Κίνας και άλλες κρατικές αρχές, με ανάλογο περιεχόμενο. Οι κινήσεις αυτές θεωρήθηκαν πρόκληση για το κρατικό συνδικάτο και ο Ζάο συνελήφθηκε στις 19 του Αυγούστου με την κατηγορία της διατάραξης της δημόσιας ασφάλειας. Από τότε ο Ζάο βρίσκεται φυλακισμένος ενώ το φετινό Οκτώβρη καταδικάστηκε από Λαϊκό Δικαστήριο σε τρία χρόνια φυλάκιση. Παρά το γεγονός πως υπήρξε ένα μεγάλο κύμα συμπαράστασης στο εσωτερικό της χώρας και παραγνωρίζοντας πως τα δύο μικρά παιδιά του έχουν μείνει στην ουσία ορφανά, μιας και στο διάστημα της προφυλάκισης του Ζάο, πέθανε η γυναίκα του, στην κηδεία της οποίας μάλιστα δεν του επέτρεψαν να πάει.

Βιβλιοκριτική: «Περπατώντας με τους συντρόφους» της Αρουντάτι Ρόι

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου στο στέκι Σφεντόνα το Σάββατο 27/11, αναδημοσιεύουμε τη βιβλιοκριτική που βρίσκεται στο τελευταίο τεύχος του Εναύσματος. Η παρουσίαση αυτού του βιβλίου είναι ένα ακόμα μέσο ενημέρωσης και πληροφόρησης για τον επαναστατημένο Ινδικό λαό, τη δολοφονική επιχείρηση Πράσινο Κυνήγι και το νέο κόσμο που ξεφυτρώνει στις ζούγκλες της Ινδίας.

«Περπατώντας με τους συντρόφους»

Όταν η διανόηση παίρνει το μέρος της επανάστασης!

Το Μάρτη του 2010, η συγγραφέας και ακτιβίστρια Αρουντάτι Ρόι ταξίδεψε στην ινδική ζούγκλα και έσπασε τη σιωπή που είχε επιβληθεί μετά την έναρξη της δολοφονικής επιχείρησης Πράσινο Κυνήγι...

Μέσα από συνεντεύξεις με μέλη και στελέχη
του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκό), αντάρτες και αντάρτισσες, θα δώσει φωνή σε αυτούς που δεν έχουν. Και μέσα από τα σχόλια της, θα γκρεμίσει το μύθο της «μεγαλύτερης δημοκρατίας στον κόσμο», η οποία κήρυξε τον πόλεμο στο λαό της.

Ο σύντροφος Βένου ήταν σε μία από τις επτά αντάρτικες διμοιρίες που μπήκαν στα δάση της Νταντακαρανία τον Ιούνη του 1980, πριν από τριάντα χρόνια. Περιγράφει πώς το Κόμμα κέρδισε μέσα από αιματηρούς αγώνες την υποστήριξη του κόσμου και οργάνωσε τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Αντάρτικο Στρατό και τις Τζανάτα Σαρκάρ, τις Λαϊκές Κυβερνήσεις, κύτταρο της Λαϊκής Εξουσίας. Ο σύντροφος Λενγκ, που είναι αντάρτης-τραγουδιστής, περιγράφει πώς μια πολιτιστική ομάδα των Ομάδων Λαϊκού Πολέμου έφτασε να έχει 10.000 τραγουδιστές και 500 τραγούδια. Η συντρόφισσα Σουσίλα, μιλάει για το γυναικείο ζήτημα και πώς η Επαναστατική Οργάνωση Γυναικών Αντιβάσι και έχει πια 90.000 γραμμένα μέλη. Ο σύντροφος Γκούντσα Ουσέντι, υπεύθυνος Τύπου, μας μιλάει για το Τζαν Ανταλάτ (Λαϊκό Δικαστήριο) που μπροστά σε 4.000 κόσμου καταδίκασε σε θάνατο δύο μέλη της Ειδικής Αστυνομίας και έδωσε προειδοποίηση και χάρη σε άλλα πέντε.

Η Αρουντάτι Ρόι τολμά να ανοίγει παράθυρο στην άλλη Ινδία. Αυτή των φτωχών φυλών, που ζούνε στην απόλυτη φτώχεια, χωρίς καμία υποδομή, αναλφάβητοι, χωρίς νοσοκομεία και σχολεία. Αυτή των ανέγγιχτων (νταλίτ), κατώτερης κάστας ανθρώπων, που δεν έχουν δικαίωμα ούτε να αγγίζουν τους ανώτερους. Αυτή των εκατοντάδων φυλών, θρησκειών και γλωσσών, των οποίων η πολιτιστική τους ανεξαρτησία θεωρείται «οπισθοδρόμηση». Αυτή την Ινδία που ξεπουλάνε, με τους ανθρώπους και τον φυσικό της πλούτο, στις πολυεθνικές της Δύσης.

Σε αυτή την άλλη Ινδία, τόσο μακριά από εμάς, οι φτωχότεροι των φτωχών τα βάζουν με τους αιώνες, αψηφούν θεούς και δαίμονες, και αποδεικνύουν ότι τη μοίρα τη φτιάχνουν οι λαοί με την πάλη τους και δε μας έρχεται δοσμένη. Και η Ρόι αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο των ανώδυνων ΜΚΟ, της καταδίκης της βίας «από όπου και αν προέρχεται» και της ταξικής ουδετερότητας, επιλέγει να στηρίξει τη λαϊκή αντίσταση. Πόσοι και πόσοι διανοούμενοι στην εποχή μας δεν ξεπουλήθηκαν ψυχή τε και σώματι, και κατάντησαν κατοικίδια του καπιταλισμού; Κι όμως, η Ρόι θυσιάζει την άνετη ζωή και τη δεδομένη αναγνώριση που θα είχε από τον παγκόσμιο καλλιτεχνικό κόσμο. Θυσιάζει τα νόμπελ που θα κέρδιζε, τα χρήματα που θα της έδιναν, το «promotion» που θα απολάμβανε, αν έκανε έστω και μία αποκήρυξη της λαϊκής αντιβίας.

Κι όμως τα μουντζώνει όλα αυτά για να συμμετέχει στο Μπούμκαλ (=σεισμός), το φεστιβάλ-γιορτή των Λαϊκών Κυβερνήσεων, σα σύντροφος με το λαό της!

«Δεν μπορώ να πιστέψω στα μάτια μου. Πρόκειται για μια θάλασσα ανθρώπους, τους πιο άγριους, τους πιο όμορφους ανθρώπους, ντυμένους με τους πιο άγριους και πιο όμορφους τρόπους…

Editorial #34: Πώς θα προϋπαντήσουμε τη νέα εποχή;

«Οι παλιές εποχές τέλειωσαν και δεν ξαναγυρνάν» μου είπε λίγες μέρες πριν αρχίσω να γράφω αυτό το σημείωμα κάποιος οπαδός του κυβερνώντος κόμματος. Ήταν μόνο η επί το λαϊκότερο μετάφραση της τρομοκρατίας των κυρίαρχων που σε όλους τους τόνους και απευθυνόμενοι στο λαό και τη νεολαία λένε «να τα ξεχάσετε αυτά που ξέρατε»; Ίσως; Ο πικρός και συνάμα φοβισμένος τόνος του όμως μου δημιούργησε δεύτερες σκέψεις. Πως σε μια φράση περιέκλεισε και τα δικά του ερωτήματα γι’ αυτό που συντελείται στις μέρες μας.

Γιατί όντως είμαστε ήδη σε μια νέα εποχή, σε μια νέα περίοδο. Και αυτό ισχύει και για τους «από πάνω» και για τους «από κάτω». Βέβαια, το νέο πάντα συμβαίνει στην ιστορία να κουβαλάει από το παλιό ό,τι δεν έχει απαντηθεί ουσιαστικά. Βγαίνει από τα σπλάχνα του παλιού. Έτσι και σήμερα. Είκοσι χρόνια μετά τις καταρρεύσεις της «Ανατολής», την ολοκλήρωση δηλαδή και από αντιδραστική σκοπιά της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, την ολοκλήρωση μιας πορείας ήττας του εργατικού επαναστατικού κινήματος, το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να επαίρεται για την αποτελεσματικότητά του.   Η ολόπλευρη κρίση του από το 2008 και δώθε, ανέδειξε την ιστορική αντιδραστικότητά του. Έπαιζε μόνο του στο γήπεδο και έχασε. Καταδείχνοντας την χρεωκοπία του.

 Κάνουν λάθος βέβαια όσοι περιμένουν να καταρρεύσει. Κανένα ταξικό σύστημα δεν παραχώρησε οικειοθελώς την θέση του στο επόμενο. Ίσα-ίσα το αντίθετο. Πάλευε μέχρις εσχάτων για τη διαιώνιση της κυριαρχίας του, μη λογαριάζοντας τίποτε. Έτσι συμβαίνει και σήμερα. Η κρίση τροφοδοτεί έναν ανελέητο ανταγωνισμό των λεγόμενων μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη, που με τη σειρά την τροφοδοτεί και την κλιμακώνει σε υψηλότερα επίπεδα. Και αν δεν ήταν τα πυρηνικά και η γνωστή ρήση του Αϊνστάιν για τον Τέταρτο Παγκόσμιο Πόλεμο θα είχαν κάνει ήδη τον Τρίτο. Αλλά και το εξίσου σπουδαίο: η κρίση και ο ανταγωνισμός δίνουν την ώθηση για μια άνευ προηγουμένου γενικευμένη επίθεση στα εργατικά, λαϊκά και νεολαιίστικα δικαιώματα και καταχτήσεις. Σπρώχνοντας την ανθρωπότητα σε ένα νέο εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα. 

Έναυσμα #34: Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες!

Για τη θέση της "Ενιαίας Ανώτατης Εκπαίδευσης" της ΚΝΕ

Μπροσούρα των Αγωνιστικών Κινήσεων, εκδόθηκε το 2003
Για την Ενιαία Ανώτατη της ΚΝΕ

Η θέση της "Ενιαίας Ανώτατης Εκπαίδευσης" προωθείται εδώ και αρκετά χρόνια από την ΚΝΕ στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και αποτελεί εξέλιξη, συμπύκνωση και αποκρυστάλλωση μιας σειράς θέσεων τις οποίες έχει η δύναμη αυτή εδώ και δεκαετίες.

Στην ουσία της, πρόκειται για μια ρεφορμιστική θέση η οποία, ως τέτοια, όχι μόνο δε δίνει προοπτική στους αγώνες του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος, αλλά ούτε καν μπορεί να τους πυροδοτήσει και να τους τροφοδοτήσει πολιτικά.

Στο άρθρο του Οδηγητή (Μάρτης 2003) με τίτλο "Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση Σύγχρονη απαίτηση των καιρών" -που παρατίθεται ολόκληρο μέσα στο κείμενο που ακολουθεί- δίνεται ένα αρκετά σαφές περίγραμμα και στίγμα της θέσης αυτής, τόσο για τις πολιτικοϊδεολογικές της αφετηρίες, όσο και για την εξειδίκευσή της σε στόχους πάλης για το κίνημα.

Μια παλιά θέση που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ

"Η πάλη του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος δεν μπορεί παρά να στοχεύει σε συνολικότερες αλλαγές, στη διαμόρφωση του πανεπιστημίου των κοινωνικών αναγκών στη Δημόσια και Δωρεάν Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση"

7 σημεία των Αγωνιστικών Κινήσεων

το παρακάτω κείμενο γράφτηκε εν όψει των μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία που είχε εξαγγείλλει η κυβέρνηση της ΝΔ το 2004-2005 (αξιολόγηση)

7 σημεία των Αγωνιστικών  Κινήσεων

• για το χαραχτήρα και τους στόχους της επίθεσης στην Εκπαίδευση
• για τη συγκρότηση αντιστάσεων και προοπτικής στο κίνημα της νεολαίας 

1. Πάγια και  βασική επιδίωξη του συστήματος, των  πολιτικών δυνάμεών του και των  ποικιλώνυμων εκπαιδευτικών παραγόντων, είναι να εμφανίζουν την Εκπαίδευση σαν μια «ουδέτερη κατασκευή», που με λιγότερα ή περισσότερα προβλήματα και αδυναμίες, τίθεται στην υπηρεσία του «κοινού καλού», και μάλιστα αποτελεί «εθνικό κεφάλαιο», έξω και πέρα από κάθε ταξική, πολιτική αντίθεση. Δεν είναι έτσι και δε θα μπορούσε να είναι έτσι! Το εκπαιδευτικό οικοδόμημα, με το σύνολο των μηχανισμών του και λειτουργιών του, συγκροτείται και διαμορφώνεται σύμφωνα με τις ανάγκες και τις επιδιώξεις της άρχουσας (αστικής) τάξης, και διευθύνεται πολιτικά - διοικητικά από τα δικά της αντίστοιχα στελέχη. Υπάρχει για να υπηρετεί την βασική σχέση που διέπει την καπιταλιστική κοινωνία, τη σχέση κυριαρχίας της αστικής τάξης και του συστήματος επί του λαού και της εργατικής τάξης. Για την αστική τάξη, η Εκπαίδευση αποτελεί έναν από τους βασικότερους μηχανισμούς, με τον οποίο προετοιμάζει και προσαρμόζει από κάθε άποψη τη νεολαία στα κοινωνικά - οικονομικά - πολιτικά δεδομένα που η δική της κυριαρχία διαμορφώνει, στη ζωή και την κοινωνία, και σύμφωνα με τα ιδιαίτερα στοιχεία και ζητήματα που καθορίζουν κάθε περίοδο αυτή την κυριαρχία. Με βάση αυτή την πραγματικότητα, είναι το λιγότερο μύθος και υποκρισία, οι αστικές κραυγές «ανησυχίας» για την Εκπαίδευση και τη «μόρφωση» των νέων που ακούγονται κάθε τόσο. Στην πραγματικότητα οι κραυγές αυτές δεν είναι παρά το προκάλυμμα, αναπροσαρμογών και μετατροπών που συχνά - πυκνά είναι αναγκαία για το σύστημα, ώστε η διάρθρωση και το περιεχόμενο της Εκπαίδευσης να υπηρετούν πιο αποτελεσματικά την ταξική κατανομή και την ιδεολογικοπολιτική χειραγώγησης της νεολαίας, όπως απαιτούν οι γοργά μεταβαλλόμενες συνθήκες στην οικονομία, στην παραγωγή, στην κοινωνία που με τη σειρά τους καθορίζονται από τη δράση και τις επιδιώξεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.
2. Οι πολιτικοί σχεδιασμοί της κυβέρνησης σήμερα, τα μέτρα που προετοιμάζονται και προωθούνται για να εφαρμοστούν στην Εκπαίδευση το επόμενο διάστημα, αποτελούν συνέχεια της αντιδραστικής - αντινεολαιίστικης πολιτικής που οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ,, εφάρμοσαν και στήριξαν (είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση) για περισσότερο από δύο δεκαετίες. Ταυτόχρονα πρέπει να επισημάνουμε πως η αντιδραστική αυτή πολιτική σ’ όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης, στοιχίζεται με τη γενικότερη αντιλαϊκή - αντεργατική πολιτική, με τις επιταγές της Ε.Ε., τις απαιτήσεις και τα συμφέροντα του Ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Δηλαδή αποτελεί μέρος και συμπλήρωμα της γενικότερης επίθεσης του κεφαλαίου στο λαό και την εργατική τάξη, που απαιτεί και επιδιώκει μια ιστορική ρεβάνς, μια συνολική ανατροπή των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των εργαζόμενων μαζών. Υπακούει - η πολιτική στην Εκπαίδευση - στη γενική αντιδραστική «αρχή» της περιόδου «όλα στο κεφάλαιο - όλα για το κεφάλαιο» και πρέπει να αξιολογηθεί σαν τέτοια, ώστε οι αντιστάσεις της σπουδάζουσας νεολαίας να μην είναι ευάλωτες σε αυταπάτες και αποπροσανατολισμούς, που καλλιεργούνται, σχετικά με το τι αντιμετωπίζουμε και με το τι και γιατί παλεύουμε. Για παράδειγμα όροι όπως «αντιεκπαιδευτική» πολιτική, αλλά και προτάσεις «διεξόδου από την κρίση», «για μια άλλη Παιδεία», κλπ. εκτός του ότι αποκαλύπτουν σύγχυση για το χαρακτήρα της εκπαίδευσης γενικά αποτελούν συγκάλυψη των ευρύτερων πολιτικών - ταξικών δεδομένων σήμερα, και άρα σπρώχνουν τη σπουδάζουσα νεολαία στην ήττα, στην απογοήτευση, στην αποστράτευση.

Editorial #32: Ζητήματα επιλογών...

Ζητήματα επιλογών...

Διάλεξαν, λοιπόν, τους διαχειριστές τους. Το σύστημα και οι εκφραστές του μέσα και έξω από τη χώρα διάλεξαν τον οδηγό στο τρένο του νέου γύρου επίθεσης. Την καινούρια κυβέρνηση που θα αναλάβει να φέρει σε πέρας όλο τον ορυμαγδό μέτρων ενάντια στο λαό και τη νεολαία. Αυτό τον ορυμαγδό που έχουν διαλέξει από καιρό. Σ' αυτή την επιλογή, είναι αμετακίνητοι. Μας έχουν βάλει απέναντι και σφυροκοπούν τα δικαιώματά μας. Από τις εργασιακές σχέσεις, τα ωράρια, την περίθαλψη και τη σύνταξη, μέχρι το δικαίωμα στη στοιχειώδη μόρφωση και τις σπουδές, αλλά και το δικαίωμα να διεκδικούμε, να αγωνιζόμαστε και να παλεύουμε.

"Μονόδρομοι", λένε, που επιβάλλει η κατάσταση. "Ανάγκη", λένε, των καιρών. "Υποχρέωση", φωνάζουν, απέναντι στους διεθνείς εταίρους και συμμάχους "μας". Και σ' αυτά, θέλουν τη συναίνεσή μας, απαιτούν το κουράγιο μας, ζητάνε τη συμμετοχή και συνενοχή μας. Να δείξουμε κατανόηση και να στηρίξουμε σε κάθε της βήμα τη νέα κυβέρνηση που διάλεξε το σύστημα.

Να διαλέξει, δηλαδή, ο λαός το δρόμο της μεγαλύτερης εξαθλίωσης. Να πει "ναι" απέναντι στην εργασιακή αβεβαιότητα, τους χαμηλούς μισθούς, τα εξοντωτικά ωράρια, τα ωράρια-λάστιχο. Να αποδεχτεί τις συντάξεις πείνας, τη μη περίθαλψη. Να υποστηρίξουν οι μαθητές τα μέτρα που θα τους πετάξουν έξω από το λύκειο και μια για πάντα έξω από κάθε προοπτική για σπουδές. Να επικροτήσουν οι φοιτητές και οι σπουδαστές το νόμο-πλαίσιο και όποιον άλλον φέρει η νέα κυβέρνηση, τις διαγραφές, την πληρωμή των βιβλίων, την κατάργηση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης μπροστά στις οδηγίες της ΕΕ. Να χειροκροτήσει η νεολαία τα ιδιώνυμα, την κατάργηση του Ασύλου, την καταπάτηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών, του δικαιώματος στις συλλογικές διαδικασίες, τη μετατροπή της ΕΦΕΕ σε ένα γραφειοκρατικό παραμάγαζο του συστήματος και των δυνάμεών του.

Κι όλοι μαζί, όταν θα αρχίσουν να σφυρίζουν τα βομβαρδιστικά της νέας πολεμικής σύρραξης, να σπεύσουμε να υποταχτούμε μαζί με την καινούρια μας κυβέρνηση στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών, στη μετατροπή της χώρας μας σε σταθμό ανεφοδιασμού και υποβοήθησης του νέου μακελειού.

Έκαναν την επιλογή τους και απαιτούν να κάνουμε τη δική μας με τους δικούς τους όρους. Δυστυχώς γι' αυτούς, η πραγματικότητα θα είναι διαφορετική, όπως τόσες φορές στο παρελθόν.

Όπως τότε, το φθινόπωρο του 1973, πριν 36 χρόνια, που ο λαός, με μπροστάρη τη νεολαία, έκανε τις δικές του επιλογές. Διάλεγε το δρόμο της αναμέτρησης με την αμερικανοκίνητη Χούντα, με τα άρματα και τους μηχανισμούς των ξένων και ντόπιων τυράννων πληρώνοντας με το αίμα και τη ζωή του. Αλλά διάλεγε και ένα δρόμο ολότελα αντίθετο από εκείνον στον οποίο προσπαθούσαν να τον σύρουν οι ρεφορμιστικές δυνάμες, προκειμένου να μη συμβεί ποτέ ο Νοέμβρης του '73.

Όπως τότε, την άνοιξη του 2006, που η νεολαία διάλεξε να ξεσηκωθεί σε όλη τη χώρα. Και μπλοκάριζε τα σχέδια του συστήματος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Που ανέτρεπε ολοκληρωτικά τις προθέσεις για αναθεώρηση-κατάργηση του άρθρου 16. Που αναμετρήθηκε με την καταστολή και την τρομοκράτηση και βγήκε νικήτρια.

Όπως τότε, το Δεκέμβρη του 2008, πριν ένα χρόνο, που η νεολαία αναγνώριζε για μια φορά ακόμη τον ένοχο, τον υπαίτιο, την πολιτική που φτάνει μέχρι τη δολοφονία. Και πλημμύριζε για μέρες τους δρόμους με την οργή και την αγανάκτησή της.

Έτσι και τώρα. Η νεολαία θα ξανακάνει την επιλογή της ενάντια σε όσους τη θέλουν συμμέτοχο στην "περίοδο χάριτος" της νέας κυβέρνησης. Θα ξαναβρεί το δρόμο της αντίστασης και της πάλης, το δρόμο του αγώνα. Θα ξαναβρεθεί στο προσκήνιο διεκδικώντας τη ζωή και το μέλλον της.

Νοέμβρης 2009

Έναυσμα!

Το "Έναυσμα" είναι το περιοδικό των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ. Εκδίδεται δύο φορές το χρόνο, άνοιξη και φθινόπωρο. Όπως και ο τίτλος υποδηλώνει, φιλοδοξούμε να αποτελεί αφορμή για σκέψη, διάλογο και δράση, συμβάλλοντας έτσι στα προοδευτικά - αριστερά κινήματα της νεολαίας και στις διεργασίες τους.

Το blog αυτό δημιουργήθηκε για να φιλοξενήσει επιλεγμένα άρθρα από παλαιότερα αλλά και προσεχή τεύχη του Εναύσματος